San Marka Kraljevića

Za smrt Marka Kraljevića različno se pripovijeda. Jedni vele da ga je negdje u selu Rovinama ubio nekakav Karavlaški vojvoda Mirčeta zlatnom strijelom u usta, kad su se Turci bili s Karavlasima. Drugi kazuju da mu se u takvome boju zaglibio Šarac u nekakvoj bari kod Dunava i da su ondje obojica propali. U krajini Negotinskoj pripovijeda se da je to bilo u jednoj bari ondje blizu Negotina ispod izvora Caričine. Ondje ima i sad bara i zidine od stare crkve, za koju govore da je bila načinjena na grobu Markovu.

Treći kažu da je u takvome boju toliko ljudi izginulo da su po vodi poplivali konji i ljudi, pa Marko onda pružio ruke k nebu i rekao: “Bože, što ću ja sad!” Na to se Bog smilovao i nekakijem čudnijem načinom prenio i njega i Šarca u nekaku pećinu, u kojoj i sad obojica žive. On zabodavši svoju sablju pod gredu ili je udarivši u kamen legao te zaspao, te jednako spava.

Pred Šarcem stoji malo mahovine od koje pomalo jede, a sablja sve pomalo izlazi ispod grede ili iz kamena, pa kad Šarac mahovinu pojede i sablja ispod grede ili iz kamena ispadne, onda će se i on probuditi i opet na svijet izići. Jedni govore da je on u tu pećinu pobjegao kad je prvi put vidio pušku i pošavši da je ogleda probio iz nje sam sebi dlan, pa onda rekao: “Sad ne pomaže junaštvo, jer najgora rđa može ubiti najboljega junaka”.

Vuk KARADŽIĆ, Etnografski spisi