Malerozni princ Kurdistana

Pristigao je u pansion Rikli na Bledu u petak, 5. avgusta 1927. godine. Bio je čovjek otmenih manira, sa licem bakarne boje. Perfektno je govorio engleski, francuski i njemački jezik. Njegove teške kofere krasile su etikete najluksuznijih hotela Pariza, Londona i Kopenhagena. U knjigu gostiju upisao se kao MUHAMED EMIR AL RAŠID – princ Kurdistana.

Pravu senzaciju, kako je zapisao izvještač Politike, ovaj plemić izazvao je kada se te ljetne večeri pojavio na terasi jednog hotela u fantastičnoj zlatom izvezenoj uniformi “princa iz hiljadu i jedne noći”.

“Svi gosti na terasi obratili su pažnju na mladog Kurdistanca i pratili svaki i najmanji njegov pokret. Posluga je htela da polomi vratove otimajući se oko otmenog gosta. Najlepše dame zaboravile su na svoje kavaljere i svoje poglede upravljale su na mladog princa, za koga se ubrzo počelo govoriti da je neobično bogat i da voli pustolovine”, stoji u izvještaju beogradskog lista.

Misteriozni gost se okrenuo oko sebe, spazio “jednu lepu damu koja ga je koketno posmatrala” pa je s njom i zaplesao. Potom je dostojanstveno napustio hotelsku terasu, ne zaboravivši da posluzi ostavi dobru napojnicu. Kurdistanski princ bio je tih dana glavna tema razgovora na Bledu. No, na njegovu nesreću, u slovenačkom gradiću u isto vrijeme boravio je i jugoslovenski kralj ALEKSANDAR KARAĐORĐEVIĆ. Iskusni beogradski policajci iz kraljeve pratnje nisu gubili vrijeme pa je ŽIVOTA SIMIĆ, pomoćnik šefa odjeljenja opšte policije Uprave grada Beograda, tajanstvenog stranca odmah pozvao na razgovor u komesarijat.

Al Rašid je Simiću pružio svoj diplomatski pasoš, dva pergamentna tabaka sa bezbroj pečata. U dokumentu je pisalo da Muhamed Emir kao “direktni potomak kalife HARUNA AL RAŠIDA ima pravo na zvanje princa od Kurdistana” pa je kao takav delegiran kod Društva naroda da u ime svoje porodice i podanika “sklapa političke i trgovačke ugovore”. Igrajući se kolutovima dima cigarete, princ se požalio da je trenutno bez novca, ali da je veliki putnik i vlasnik raskošne vile u Parizu, poznat u svim diplomatskim krugovima u Ženevi. Takođe, naglasio je, stalni je gost u kući znamenitog francuskog političara REMONA POENKAREA. “Onda ćemo vas zadržati da neko vrijeme budete i gost naše policije”, odgovorio mu je Simić.

POLITIKA, 11. septembar 1927.

Hapšenje kurdistanskog princa, objavila je Politika, izazvalo je veliku buru u Beogradu. “Svet se zgražavao pred takvom drskošću jednog pustolova, ali je ženski svet i dalje ostao da veruje da je čarobni princ doista carske krvi”, pisao je list. U narednim danima, beogradska policija poslala je evropskim kolegama fotografiju i otiske prstiju uhapšenog plemića i klupko je počelo da se odmotava. Utvrđeno je da su njegove diplomatske isprave lažne. Nizale su se informacije iz Berna, Berlina, Londona…

Izvjesni KAKILO SAFIR MUHAMED ili KANILO SAILO VELDREŠ, rođen 1895. u turskom gradu Dijarbakiru, godinama se po evropskim zemljama predstavljao kao “princ od Kurdistana”. Zbog prevare je protjeran iz Engleske i Švicarske, a hapšen je i u Berlinu.

Kako su u to doba vijesti putovale daleko sporije nego danas, beogradskoj policiji nije bilo poznato ono o čemu je čak i ugledni New York Times pisao čitavih osam mjeseci ranije. Naime, 17. januara 1927. njujorški list objavio je vijest da je stari policijski znanac Muhamed al Rašid, lažni princ Kurdistana, koji je čak dva puta deportovan iz Amerike zbog raznih prevara, završio iza rešetaka u francuskom gradu Nici jer je paradirao okićen lažnim odlikovanjima, među kojima je bio i Orden Legije časti.

Uhapšeni je odbacivao sve optužbe i uporno tvrdio da je njegovo pravo ime zaista Muhamed al Rašid i da je zaista princ Kurdistana. Kada je policajac Simić upitao Rašida kako je moguće da se takve optužbe stavljaju na teret jednom plemiću, ovaj je mirno odgovorio: “Malerozan sam…najmalerozniji od svih prinčeva”.

Muhamed al Rašid u septembru 1927. godine osuđen je u Beogradu na mjesec dana zatvora zbog posjedovanja falsifikovanih dokumenata. Zatvorski stražari pričali su da se princ iza rešetaka “ponašao otmeno, kao da je u svom dvorcu, za vreme neke svečanosti”. Nije poznato gdje je i kako ovaj malerozni plemić nakon toga nastavio svoju bogatu međunarodnu karijeru.